Weet je, laatst zat ik nog zo met mijn ouders in de clinch. Mijn ouders zijn behoorlijk welgesteld denk aan villas in Bloemendaal, jaarlijkse skivakanties in Oostenrijk, dat soort dingen. Ze zijn altijd bezig met status, succes, en de familiezaak, een groot logistiekbedrijf in Rotterdam. Nou ja, op een gegeven moment riepen ze me bij hen voor een serieus gesprek.
Mijn vader, Pieter-Jan, trok zijn bekende pokerface en zei: Luuk, je wordt nu dertig. Je weet dat de toekomst van het bedrijf in jouw handen ligt, maar daarvoor moet je wel een volwassen stap zetten. Je moet settelen. Een vrouw, een huis, misschien zelfs kinderen. Dan pas kunnen we je het vertrouwen geven.
Mijn moeder, Annelies, knikte driftig: We hebben zoveel opgebouwd, jongen. Je bent nog te speels, te losjes… dat kan niet als je straks alles in handen hebt.
Nou, ik was een beetje geraakt, maar ook eigenwijs zoals altijd. Dus dacht ik: als zij zo nodig willen dat ik een vrouw neem, dan kies ik er eentje die totaal niet in hun plaatje past. Eentje die níet uit een patriciërsfamilie komt, geen hockey, geen Varsity, geen jacht in Friesland. Gewoon een normaal meisje zonder poeha ze zouden zich rot schrikken.
En zo kwam ik op een zondagmiddag Saar tegen. Ze stond pannenkoeken te bakken op een dorpsfeestje vlakbij Leiden, als vrijwilliger. Ze droeg een simpel jurkje, haar bruin haar los in vlechtjes. Niks make-up, geen sieraden van Tiffanys, gewoon een warme lach en een beetje verlegen. Precies het tegenovergestelde van alles waar mn ouders blij van zouden worden.
Toen ik me voorstelde, glimlachte ze kort. Leuk, Luuk. Geen ophef, ze keek me amper aan.
En, waar kom je vandaan? vroeg ik nog.
Ze lachte: Oh, uit zon klein dorpje tussen de weilanden. Niks bijzonders. Ze keek er bijna om zich heen, net of ze niet wist of ze me kon vertrouwen.
Perfect, dacht ik.
Dus vroeg ik: Saar, klinkt gek misschien, maar… wat vind je eigenlijk van trouwen?
Ze trok haar wenkbrauwen op, moest lachen. Dat valt lekker met de deur in huis. Waarom eigenlijk?
Ik vertelde haar een beetje het verhaal wel omfloerst, heus niet alles en zei: Ik heb zo mn redenen. Maar ik zou het pas doen als jij ermee akkoord bent, en als je misschien wat proefjes doorstaat.
Ze keek me even onderzoekend aan, glimlachte toen en zei: Doe eens maf. Nou, als het jou helpt om je ouders eens wakker te schudden
Alleen één voorwaarde: vraag me niet uit over mijn verleden. Zie me gewoon als Saar uit het dorp. Meer hoeven ze niet te weten. Okee?
Afgesproken, zei ik, blij dat ze meedeed.
Toen ik haar meenam naar mn ouders, was het raak. Mijn moeder bekeek haar hoofdschuddend van top tot teen, mn vader keek alsof-ie zn bril kwijt was. Is dit nu je vriendin, Luuk?
Yep. Gewoon eerlijk, sociaal, en totaal niet geïnteresseerd in geld of dure spullen, zei ik met een stalen glimlach.
Saar speelde haar rol geweldig. Ze bleef keurig beleefd, stelde simpele vragen, sprak niet te veel, maar sloeg alles op. Als we samen waren, lachte ze soms stiekem om de ongemakkelijke stiltes tijdens het diner.
Op een avond vroeg ze zachtjes: Wil je dit echt, Luuk?
Ik vind het prachtig, lachte ik. Ze worden gék. We zijn goed bezig. Zij knikte, best tevreden.
En toen kwam het Grote Bal van mijn ouders, ten bate van een goed doel. Alles erop en eraan: kroonluchters, mannen met dure pakken uit Den Haag, champagne in overvloed.
Saar liep stralend naast me, weer in zon simpel jurkje tussen al die galajurken. Iedereen keek, precies waar ik op hoopte.
Dit is het laatste testje, fluisterde ik.
Ik weet het, zei ze. Komt goed.
Ineens kwam de burgemeester van Rotterdam op ons af. Saar! Wat een verrassing! Hij pakte haar hand enthousiast vast.
Mijn ouders verstijfden. Ik was in shock. De burgemeester? Saar?
Saar glimlachte netjes, een beetje ongemakkelijk. Goed u weer te zien.
De burgemeester begon over dat prachtige jeugdcentrum in het dorp, mede dankzij jullie familie dat was echt belangrijk!
Saar knikte bescheiden. Fijn om te horen. We willen gewoon graag helpen.
Toen kwam er een oude kennis van mn vader op ons af, meneer van Dijk. Saar? Jij hier? Niemand wist toch dat je terug was uit Amsterdam!
Stiekem, hè, lachte Saar. Ik kwam voor… mn eigen bruiloft eigenlijk.
Van Dijk draaide zich lachend naar mij: Luuk, je weet toch wel dat Saar van der Molen de Filantropische Prinses wordt genoemd? Haar familie geeft jaarlijks het meeste aan goede doelen in Zuid-Holland!
Mijn keel werd kurkdroog. Die naam… iedereen in Rotterdam kende de familie Van der Molen. Had ik dat niet doorgehad?
Na afloop trok ik Saar even apart. Dus… jij bent die Saar van der Molen?
Ze zuchtte. Ja. Mijn familie beheert een van de grootste stichtingen. Maar thuis willen ze dat ik trouw om de goede naam hoog te houden. Ik wilde even ontsnappen. Toen kwam jij met je plan. Het leek me een mooie oplossing voor allebei.
Ik dacht alleen maar: wow, ze is niet de eenvoudige dorpsmeid. Ze is juist onafhankelijker dan ik ooit geweest ben. Terwijl ik dacht dat ik het spel speelde, bleek zij ook haar eigen vrijheid te zoeken.
Een paar dagen later zaten we samen te eten. Ze keek me aan. Je kijkt zo serieus.
Ik wist echt niet dat je zo sterk was. Je doet dit allemaal beter dan ik, zei ik zacht.
Saar lachte lief. Ik doe het niet voor hen. Ik doe het voor mezelf.
Toen pas drong het tot me door: alles was anders. Wat als dit begin van een toneelstuk… gewoon echt kon worden? Dat ik zelfs van haar hield?
Saar, misschien moeten we eerlijk zijn tegen onze ouders, zei ik uiteindelijk.
Ze knikte rustig.
De volgende dag gingen we samen zitten met onze ouders, koffie in de hand, en vertelden alles. Ik was voor het eerst helemaal rustig ik wist eindelijk wat ik wilde. Met haar.
