SCHOONDOCHTER
Jaren geleden zette Anna van Dijk een grote schaal met gebraden eend op de feestelijk gedekte tafel en zuchtte diep. Elk moment konden haar zoons met hun vrouwen binnenkomen. Nog maar pas was haar jongste zoon getrouwd; het huwelijk was bescheiden, een eenvoudige gebeurtenis. Nu ja, tegenwoordig doen jonge mensen dat zo, dacht Anna. Zelf had ze haar trouwdag destijds ook zonder veel poespas gevierd. Met haar man waren ze gewoon het stadhuis van Utrecht binnengelopen. Zelf de trouwringen kwamen er pas een jaar later van: twee dunne gouden bandjes. Voor haar kinderen had ze altijd gehoopt op een groot feest, maar ja, de tijd verandert en iedereen kiest zijn eigen weg.
Ze heeft maar één minpuntje; ze is zo… keurig en verzorgd, liet Anna zich ooit ontvallen tegen een vriendin. En vanavond zou ze dan eindelijk met haar schoondochter praten. Schoondochter Jasmijn een echte Nederlandse naam, zoals je ze alleen hier vindt was eigenlijk een hele aardige jonge vrouw. Ze deed haar zoon Gijsbert zichtbaar goed. Dankzij Jasmijn was Gijs inmiddels aan een mooie baan gekomen en ze stuurde hem liefdevol aan om carrière te maken. Tot zijn dertigste had hij altijd op zijn gemak geleefd, nergens haast mee. Anna had zich de zorgen soms echt aangetrokken, maar sinds Jasmijn er was, kwam er schot in de zaak.
Toch stoorde die uiterlijke verzorging haar soms. Jasmijn ging regelmatig naar de salon: kapsels, verven, massages, manicure en daar ging een hoop geld naar toe, vond Anna. Dat hoort niet zo als getrouwde vrouw met een gezin, dacht ze. Stel, er komen straks kinderen, kiest ze dan voor haar nagels in plaats van nieuwe schoenen voor haar zoon? Anna kon zulke vrouwen niet goedkeuren; zelf dacht ze pas aan haar behoeften als haar gezin niets tekort kwam. Zeker na het overlijden van haar man, toen haar jongens, hoewel al volwassen, toch nog haar steun nodig hadden.
Er werd aangebeld; daar was de jeugd. Jasmijn kwam binnen als een ster: haar glanzende haar net geföhnd, nagels keurig gelakt, bijna geen make-up, maar alles verzorgd tot in de puntjes.
Wat ben je mooi, Jasmijntje! riep Anna hartelijk uit misschien iets te opvallend, haar ergernis klonk toch mee. Dat pak is zeker nieuw?
Gisteren gekocht, lachte Jasmijn. Ik kreeg een mooie bonus op mijn werk.
Zon bonus kun je beter sparen, zei Anna wijzend. De extras, overuren, dertiende maand… altijd opzijzetten voor mindere tijden. Echt, dat komt ooit van pas!
Jasmijn zei niets terug. Ze mocht Anna graag, dat wel een simpele vrouw die zichzelf altijd had weggecijferd voor haar familie. Maar in stilte dacht ze dat wie zn leven vult met zorgen om de toekomst daar juist meer pech mee aantrekt.
De avond verliep verder prettig, al kwam het onderwerp geld en uitgaven een paar keer verkapt op tafel; Jasmijn voelde goed aan wie hier het mikpunt was.
Gaat u eigenlijk weleens een manicure doen, Anna? vroeg Jasmijn dan maar.
Ik eh… Nee, nog nooit geweest, gaf Anna toe. Thuis doe ik wat voor mn handen, om ze schoon te houden, dat is genoeg.
Voor de rest werd het niet benoemd, maar Jasmijn voelde een steek van medelijden voor haar schoonmoeder. Wat bijzonder twee volwassen zoons, beiden met een goed inkomen, en toch alles voor anderen overhebben en nooit wat aan jezelf uitgeven!
Gijs, doet jouw moeder eigenlijk weleens wat voor zichzelf? vroeg ze in de auto.
Nou… ze kookt, kijkt tv, kletst met de buurvrouwen. Waarom?
Omdat ze zichzelf nooit iets gunt! Neem haar eens mee naar de bioscoop, naar een theater of lekker samen uit eten…
Ach, dat heeft ze niet nodig, ze moppert toch niet, grinnikte Gijs.
Jasmijn dacht terug aan haar eigen moeder, die ondanks krappe tijden altijd zorgde voor een mooie knipbeurt, een wensjurkje en een abonnement op de Schouwburg in de stad, gewoon omdat het leven ook mag worden gevierd.
Jasmijn besloot dat haar schoonmoeder tenminste eens moest ervaren hoe het is om niet enkel in dienst van anderen te leven. Na een paar dagen belde ze Anna van Dijk op en vroeg haar om samen in de stad koffie te drinken. En ze stelde voor om gelijk even binnen te wippen bij een salon; Jasmijn moest zelf naar de schoonheidsspecialiste en wie weet wilde Anna haar gezelschap houden.
Welnee, ga jij maar, meid, ik wacht in de lobby of buiten, sputterde Anna tegen.
Zonde van de tijd, lachte Jasmijn. Gun jezelf een halve uurtje, gewoon als uitje. Manicure en een handmassage, bijvoorbeeld?
Met wat aandringen stemde Anna uiteindelijk schoorvoetend toe. Jasmijn belde alvast de salon in het centrum van Utrecht, waar ze al vaste klant was.
Zorg extra goed voor mijn schoonmoeder, dames. Bied haar gerust wat extras aan pedicure of een masker. Zegt ze iets over kosten? Zeg dan maar dat het al geregeld is. Wie weet komt er straks een nieuwe vaste klant bij jullie!
Op de dag zelf bracht Jasmijn haar wat nerveuze schoonmoeder naar binnen en droeg haar met een knipoog over aan de medewerkers.
Maar echt maar een halfuurtje hè, Jasmijn? vroeg Anna steeds, En hoeveel is het allemaal?
Jasmijn vleide zich in de wachtkamer neer en dook in haar telefoon. Voor zichzelf had ze vandaag niets geboekt; stiekem genoot ze van deze kans om iets terug te doen.
Twee uur later kwam een ontspannen Anna terug, zichtbaar opgefrist.
Wat hebben ze me verwend, zeg! vertelde ze opgetogen. Koffie, kruidenthee, aardige meisjes overal… Maar hoeveel kost dat wel niet?
Gelukje! riep de receptioniste. Wie een vriendin meebrengt, krijgt een gratis behandeling. Dus u hoeft niets te betalen, mevrouw!
Samen liepen ze daarna naar een gezellig koffietentje om de hoek. Anna nam een slok van haar cappuccino en zakte behaaglijk achterover.
Zullen we vaker samen zoiets doen? stelde Jasmijn voor. Ze hebben voor vaste gasten altijd korting.
Heel graag, gaf Anna toe. Ik wist niet dat dat zo fijn kon zijn.
Had je het maar eerder ontdekt!
Ach, vroeger had ik het te druk met de kinderen. En mijn man, God hebbe zijn ziel, vond luxe meestal onzin. Daarna was het gewoon niet ter sprake gekomen.
Nu kan het wel, ik heb je gezelschap nodig! lachte Jasmijn.
Vooruit, je hebt me overtuigd. Zo af en toe.
Het werd vervolgens gewoonte dat Anna samen met Jasmijn tijd aan zichzelf besteedde. Diplomatiek werkte Jasmijn wat nieuws in haar schoonmoeders garderobe, altijd zogenaamd voor weinig. Ze haalde Gijs over om zijn moeder mee uit eten te nemen en samen zaten ze eindelijk eens in de bioscoop. Op Oudejaarsdag gaf Jasmijn haar schoonmoeder een abonnement op het Utrechts Stadsschouwburg.
Wat zie jij er goed uit, Anna! prezen haar buurvrouwen.
Dat komt door de jeugd, lachte Anna een beetje verlegen.
En, zo voelde ze dat nu echt, het leek wel alsof haar tweede jeugd eindelijk was begonnen, nu ze als moeder van twee volwassen zoons en met pensioen, eindelijk wat meer ruimte voor zichzelf vond.
