Valentijn liep snel richting haar werk in het centrum van Amsterdam, toen ze ineens merkte dat ze haar telefoon thuis had laten liggen. Met een diepe zucht draaide ze zich om, liep het trappenhuis weer in en stapte de lift in. Maar bij de achtste verdieping bleef de lift ineens hangen! Ze kon geen kant op. Valentijn probeerde rustig te blijven en wachtte tot iemand haar zou komen helpen.
Opeens hoorde ze stemmen op de gang. Het was haar man, Hendrik, samen met een vrouw die boven hen woonde, Jet. Hun gesprek was overduidelijk, ondanks hun gefluister.
Lieve Jetje, mijn schat, zei Hendrik zacht. Ik kan écht niet wachten tot we vanavond weer samen zijn.
Het is bijna zover, lachte Jet. Na tienen ben ik helemaal van jou.
Is jouw man trouwens weer nachtdienst vandaag? vroeg Hendrik op samenzweerderige toon.
Hij werkt de hele week nachten. Gaat er rond half tien vandoor, zoals altijd. Kom dus na tienen, maar niet te laat hij is weer rond zeven uur thuis. We moeten snel zijn, zei Jet.
Hendrik keek nerveus naar de liftdeur. Hoe kan het dat die lift zo lang vastzit? gromde hij.
Na een paar minuten beseften Hendrik en Jet dat er iemand in de lift vastzat en ze liepen snel de trap af. Valentijn kon haar oren niet geloven. Eerst dacht ze dat haar verbeelding met haar aan de haal ging, maar toen Jet Hendrik bij naam noemde én haar eigen naam ook liet vallen, wist Valentijn genoeg. Ze besefte met pijn in haar hart dat haar man haar bedroog met Jet uit nummer 40, hun buurvrouw.
Dus dáárom moet je zo nodig elke avond een frisse neus halen! dacht Valentijn bitter. Nu weet ik precies waar je heen loopt op die gezonde wandelingen voor het slapengaan. Je zult deze wandeling niet snel vergeten, Hendrik.
Toen eindelijk de monteur de lift openmaakte, was Valentijns plan al geboren.
s Avonds rond tien uur trok Hendrik, zoals altijd, zijn nette jas aan.
Val, ik ga even buiten een rondje lopen, zei Hendrik.
Hendrik, het giet buiten! riep Valentijn verwonderd.
Dat geeft niet, ik neem de paraplu wel mee. Ik moet écht bewegen, dat is goed voor mijn hart, mompelde hij al met de deurkruk in de hand.
Misschien kun je beter gewoon op het balkon een frisse neus halen? merkte Valentijn op.
Nee, nee, op het balkon krijg je niet hetzelfde effect. Ik moet echt de straat op. Maak je geen zorgen.
Het voelt vandaag niet goed, Hendrik, waarschuwde Valentijn.
Jij met je voorgevoelens! lachte Hendrik wegwuivend. Tot over een uurtje!
Maar een half uur later stond Hendrik alweer voor de deur, klopte zachtjes aan, maar Valentijn liet hem alleen door de kier van de deur zien.
Waar is je paraplu, waarom ben je niet nat? En waar zijn je jas en schoenen? vroeg Valentijn achter de veiligheidsketting.
Je gelooft het nooit! Op straat kwamen er een paar jongens naar me toe, ze hebben álles meegenomen. Mijn jas, mijn schoenen, alles… Zet de deur open, het is hartstikke koud!
Jouw spullen vind je bij de vuilcontainer in de kelder, antwoordde Valentijn kil. En doe Jet de groeten van me.
Jet…? Welke Jet?
Van de achtste, onze gezellige buurvrouw.
Zonder een woord meer sloot Valentijn de deur en zette de televisie aan. Ze zuchtte opgelucht: Gelukkig zijn de kinderen uit huis, hoeven ze deze vernedering niet mee te maken.
Hendrik holde naar de kelder, vond zijn koffer, kleedde zich zo goed en kwaad als het ging aan en vertrok. Hij besloot een taxi naar zijn moeder in Haarlem te nemen. Maar toen ontdekte hij dat zijn telefoon nog bij Jet lag. Met hangende pootjes keerde hij terug naar hun flat om Valentijn om haar telefoon te vragen, maar in het donker was er geen beweging in het gebouw.
Want net toen hij weer op de achtste verdieping was, had er een stroomstoring plaatsgevonden. Hendrik raakte, net als zijn vrouw eerder die dag, opgesloten in de lift. Uren later, toen het licht terugkwam en de deuren weer open gingen, zag hij Jet in de gang, ook met een koffer.
Heb jij mijn telefoon? vroeg Hendrik hoopvol.
Ja, antwoordde Jet zenuwachtig, en je spullen ook.
Ze namen samen de lift naar beneden, maar lieten zich daarna door verschillende taxis naar hun eigen pad brengen.
Soms denk je alles onder controle te hebben, maar blijkt het leven onverwachts een spiegel voor te houden. Eerlijkheid duurt dan altijd het langst zelfs in het kikkerland, waar geheimen in het trappenhuis nooit lang verborgen blijven.
