Kom binnen, mam, we hebben op je gewacht, zei zoon Wouter terwijl zijn vrouw, Anouk, vlug haar schoonmoeder’s jas aannam en haar een paar zachte pantoffels overhandigde. Haar glimlach veranderde plotseling in een bezorgde blik.
Anneke liep de woonkamer binnen waar de familie zat, terwijl Anouk discreet knikte naar de vloer. Wouter volgde haar blik en zag het ook natte voetsporen op het parket. Ze keken elkaar even aan, maar besloten er voorlopig geen woorden aan vuil te maken.
Wouter en Anouk hadden iets te vieren: recent was hun tweeling geboren, en nu de baby’s wat groter waren geworden, wilden ze deze bijzondere mijlpaal samen met hun naasten markeren.
Anneke, die inmiddels al een paar jaar met pensioen was, had voor de kleintjes prachtige gebreide truitjes en sokjes bij zich, zelfgemaakt, want geld om iets nieuws te kopen had ze niet. Ze had eigenlijk eerst niet willen komen, schaamde zich over haar kleine cadeau, maar haar zoon en schoondochter hadden erop gestaan dat zij er bij moest zijn op zon belangrijke dag.
De jongens hadden de namen Pieter en Bram gekregen. Anneke was in haar nopjes met deze keuze; haar overleden man heette Bram en haar vader was Pieter: Wouter had dus de familietraditie voortgezet wat betreft de Hollandse jongensnamen, tot grote vreugde van zijn moeder.
Wat een knapperd is het, hij lijkt op jou, Anouk. En deze op jou, Wouter. Of wacht, ik ben de draad kwijt, ze zijn als twee druppels water, lachte Anneke terwijl ze rond de wieg dartelde, niet wetend wie nu wie was.
Wouter en Anouk konden het niet laten te glimlachen; de vreugde van Anneke, samen met haar bezorgdheid, werkte aanstekelijk.
Langzamerhand namen de gasten afscheid en op het punt dat Anneke haar spullen begon te pakken, keek Anouk haar man aan. Daarop stelde Wouter voorzichtig voor:
Mam, blijf vanavond slapen. Het is al laat en de bus rijdt misschien niet eens meer. Bovendien kan je Anouk helpen met de kleintjes in bad doen en naar bed brengen.
Goed jongen, als jij dat graag wilt, stemde Anneke toe.
Samen met haar schoondochter ruimde Anneke de tafel af, spoelde het servies, alles netjes en schoon. Daarna gingen ze met zn allen de baby’s badderen. De blijdschap glansde in de ogen van de oma. Anouk legde één van de tweeling in Annekes armen, maar die schudde nerveus haar hoofd ze vond hem zo klein, was bang hem te laten vallen.
Mam, je hebt Wouter toch ook ooit grootgebracht, nooit laten vallen, grapte Anouk geruststellend.
Maar dat is zo lang geleden, ik ben vergeten hoe je zon klein hummeltje moet vasthouden, mompelde Anneke ongerust.
Toch mocht ze kleine Pieter vasthouden, die meteen tevreden in slaap viel, alsof hij instinctief voelde dat hij in vertrouwde handen was. Anouk wiegde Bram, zelf ook vertederd.
Anneke kreeg een eigen kamer om uit te besteden, maar de slaap wilde niet komen. Ze bleef luisteren of er geen onrust kwam uit de babykamer. Haar waakzaamheid putte haar uit, en pas tegen de ochtend dommelde ze eindelijk in.
Toen Anneke wakker werd, stond het ontbijt al klaar en lagen de kleintjes nog lekker te slapen.
Waar is Wouter? vroeg Anneke verbaasd toen alleen Anouk aan het aanrecht stond.
Mama, neem toch eerst een kopje koffie, Wouter is zo terug, stelde haar schoondochter gerust.
En inderdaad, een paar minuten later kwam Wouter binnen, een grote doos vrolijk in zijn armen.
Mam, deze is voor jou. Open maar! glimlachte hij.
Anneke opende voorzichtig de doos en haar adem stokte. Binnenin lag een paar gloednieuwe laarzen. Ze stond met haar mond vol tanden.
Lieve kinderen, dit is veel te duur voor mij, ik kan zon cadeau niet aannemen, zei Anneke, zichtbare tranen in haar stem.
Niets is te duur voor jou, mam. Kom, pas ze aan, draag ze met plezier, glimlachte haar zoon warm.
Anneke trok de laarzen aan en was totaal verrast: hoe wisten de kinderen dat ze precies nieuwe schoenen nodig had? Haar oude exemplaren waren zo versleten dat zelfs de schoenmaker er niet meer aan kon sleutelen en geld voor nieuwe had ze niet.
Plots klonk gehuil uit de babykamer en Anneke vloog, nog op haar nieuwe laarzen, snel naar de tweeling toe.
Je bent geweldig, dankjewel, fluisterde Wouter zacht tegen Anouk. Zonder jou had ik dit nooit bedacht.
Het was niet zo moeilijk, zei Anouk teder, terwijl ze haar man omarmde. Gisteren kwam je moeder binnen met natte voeten, ik zag de sporen op de vloer en haar oude laarzen. We hebben er samen wel 140 euro voor uitgegeven, maar wij verdienen dat vanzelf terug. Voor je moeder is dat een fortuin. Laat haar ze maar dragen met trots, fluisterde ze.
Anneke voelde zich intens gelukkig. Of het nu kwam door haar nieuwe schoenen, of door het besef dat ze ertoe deed voor haar familie het maakte niet uit. Ze was weer even helemaal thuis.
