Na vier maanden berichtjes sturen besloot ik eindelijk in te gaan op een ontmoeting met een 52-jarige vrijgezel en zijn openingszin bestond uit vijf klachten.
Men zegt weleens dat de voorpret vaak nog mooier is dan het eigenlijke feest. In mijn geval duurde die voorpret bijna vier maanden, en voelde het als een soapserie met dagelijks een nieuw stukje.
In de tussentijd kende ik Manus zijn voorkeuren uit mijn hoofd, wist ik de namen van zijn jeugdvrienden en verbaasde ik me niet meer over zijn gewoonte om drie puntjes te plaatsen na elke goedemorgen.
Ik heet Marije, vijfenveertig jaar, en bevind me op een leeftijd waarop je naar een date gaat zonder zenuwen maar met nieuwsgierige zelfspot. Eens kijken welk exemplaar vanavond weer voor mijn neus staat, dacht ik terwijl ik me klaar maakte.
Ik ben zon vrouw die een eenvoudige kasjmier trui kan dragen alsof het een koninklijke mantel is, en ik beschik over voldoende zelfspot om elke ongemakkelijke situatie te ontwapenen.
Manus, onlangs tweeënvijftig geworden, kwam via de app over als een bedachtzame, serieuze man met nét een scherp randje humor en wat mij helemaal overhaalde een zekere betrouwbaarheid.
In onze levensfase, Marije, schreef hij s avonds laat, zoeken mensen niet meer naar vuurwerk, maar naar warmte. Je wilt samen zijn met iemand die je zonder woorden begrijpt.
Zonder woorden dat moet wel lukken, grinnikte ik terwijl ik mijn wimpers bijwerkte. Als de woorden die wél vallen maar niet maken dat ik meteen weg wil rennen.
We spraken af in een knus caféetje in Utrecht, waar het naar kaneel rook en het licht zacht was. Ik was er stipt, rustig, zelfverzekerd en klaar voor een fijne avond. Mijn outfit was perfect.
Manus kwam vijf minuten later binnen. Hij was iets kleiner dan op zijn fotos, en keek alsof hij net een fout van zes nullen had ontdekt in de jaarrekening.
Hij nam plaats tegenover me, glimlachte kort, en zei hallo.
Geen compliment, geen warme fijn je te zien.
Hij keek me indringend aan, als een inspecteur op zoek naar gebreken. Vervolgens stelde hij voor om koffie en gebak te nemen prima, daar stemde ik mee in.
Marije, begon hij streng, zoals een conrector een vergadering opent, ik heb onze gesprekken geanalyseerd. Bijna vier maanden nu. En nu ik je eindelijk zie, wil ik meteen vijf belangrijke punten benoemen. Ik heb vijf klachten.
Inwendig hoorde ik een zacht pingetje alsof mijn goede humeur brak. Ik steunde met mijn kin op mijn hand en knikte.
Vijf klachten? Vertel, ik luister.
Manus miste de ironie en stak zijn eerste vinger op.
Eerste klacht: fotos
Op een van die fotos, waar je dat blauwe jurkje draagt, lijk je anders gebouwd. In werkelijkheid ben je eh, wat voller. Dat kan verwarrend zijn, Marije. Op onze leeftijd verwacht ik wat meer eerlijkheid.
Ik grijnsde vanbinnen. Voller vooruitgang, beter dan massief. Dank je, Manus.
Tweede klacht: reactietijd
Je laat soms erg op je antwoord wachten. Drie weken geleden stuurde ik je om 14:15 uur een berichtje, en jij antwoordde pas om 16:40. Mannen houden niet van wachten. Het is respectloos.
Ik was toen volgens mij in een vergadering probeerde ik, maar de volgende vinger werd al opgestoken.
Derde klacht: locatie
Waarom zitten we op deze plek? Het is te chique. Ik had een simpeler koffietentje voorgesteld. Deze keuze vind ik nogal opzichtig. Het zegt iets over je behoefte om indruk te maken.
Ik keek naar mijn latte en overwoog even om het over hem heen te gieten. Nieuwsgierigheid won het.
Vierde klacht: uiterlijk
Waarom dat jurkje? We spreken hier gewoon af om koffie te drinken. Het is overdreven opvallend overdag. En die sieraden teveel van het goede. Vrouwen zouden moeten trekken met hun diepgang, niet met hun blingbling. Ik zoek inhoud, geen etalage.
Vijfde klacht: zelfstandigheid
Jij koos zelf het restaurant. Je zegt ook vaak ik doe het zelf. Je geeft de man niet het gevoel dat hij man kan zijn. Ik zoek een vrouw die advies vraagt, niet eentje die haar onafhankelijkheid tentoonspreidt. Als wij samen verder gaan, moet je je gedrag aanpassen.
Hij leunde achterover en keek me aan, alsof hij rekende op schuldbekentenis of dankbaarheid voor zijn openheid.
Het werd mij ineens zo helder: die maanden appcontact waren slechts het voorportaal van een doorgewinterde controlefreak. Warmte zocht hij niet, hij zocht een handig decor voor zijn ego.
Weet je, Manus, zei ik zacht en bijna lief, ik heb ook goed nagedacht. Ik had maar vijf minuten nodig voor mijn conclusie.
Vertel? reageerde hij, licht wantrouwig.
Je bent een zeldzaam exemplaar. Heeft de hele stad doorkruist om bij onze eerste ontmoeting de rekening te presenteren voor mijn smaak, mijn uiterlijk en mijn autonomie. Imponerend staaltje zelfvertrouwen.
Manus fronste zijn wenkbrauwen:
Ik ben gewoon eerlijk.
Nee, schudde ik mijn hoofd, dit is geen eerlijkheid. Dit is ongeluk met een meetlatje. Mijn fotos bevallen je niet? Ga naar het Rijksmuseum daar verandert nooit iets aan het portret. Vind je mijn antwoorden traag? Schaf een Tamagotchi aan. Jurk niet goed? Ik trok het aan voor mezelf, niet voor jou.
Ik stond op, tas in de hand, en keek hem rustig aan:
Tot slot. Als jouw ego al instort bij het woord zelf, heb je geen relatie nodig, maar herstel. Op mijn leeftijd is tijd te waardevol om te verspelen aan iemand die een kennismaking begint met een lijst minpunten.
Maar, waar ga je heen? En je koffie dan? stamelde Manus.
Die drink jij maar op. Dat spaart je geld én nieuwe klachten. Mocht je graag dat iemand naar je mond kijkt: overweeg de tandarts.
Thuis heb ik Manus direct overal geblokkeerd. Voor mij betekent gezelligheid inmiddels niet alleen een warme deken en stilte, maar ook een telefoon zonder mensen die willen dat je in hun kromme malletje past.
Wat vinden jullie: was dit gewoon een mislukte date, of een tot in de puntjes geregisseerde show? En is het eigenlijk de moeite waard om contact te houden als je vanaf minuut één wordt afgerekend op wie je bent?
