Geloof je in het lot? Soms kan één klein dingetje zomaar een muur van leugens doorbreken waar jarenlang aan gebouwd is. Ik moet je echt iets bizar vertellen dat in een doodnormaal park gebeurde, maar de afloop… dat liet echt mijn hart tekeergaan.
**Eerste scene: De vondst**
Het was zon rustige, zonnige dag. Zon jongetje van een jaar of zeven zat daar op een bankje, heel serieus een oude portemonnee van leer te bekijken die hij net in het gras had gevonden. Hij maakt het vakje open voor pasjes en dan stokt zijn adem even. In het doorzichtige houdertje zit een foto, een vrouw die hem breed toelacht.
**Tweede scene: De eigenaar**
Plotseling komt er een man in een dure maatpak de hoek om gehaast aangesneld. Je ziet gewoon de opluchting op zijn gezicht. Hij is buiten adem lijkt wel alsof hij de halve stad door is komen rennen.
**Bedankt dat je hem gevonden hebt! Dit is echt heel belangrijk voor me,** zegt hij, terwijl hij zijn hand uitsteekt om de portemonnee aan te pakken.
**Derde scene: Onverwachte vraag**
Maar het jongetje geeft m niet meteen terug. Nee, hij klemt de portemonnee stevig tegen zijn borst en kijkt de man recht in de ogen aan. Zijn stem trilt een beetje van alle vragen:
**Waarom zit er een foto van mijn moeder in?**
**Vierde scene: De schok**
Die man zakt gewoon langzaam op zijn knieën voor de jongen. Je ziet echt alle kleur uit zijn gezicht wegtrekken, zijn hand hangt doelloos in de lucht. Hij fluistert bijna, zijn lippen bewegen amper:
**Dat kan niet… Dat ís mijn vrouw. Ze is zeven jaar geleden spoorloos verdwenen.**
**Vijfde scene: Werkelijkheden botsen**
De jongen friemelt in een zak van zijn jas en haalt exact dezelfde foto eruit, alleen dan een beetje gekreukeld.
**Ze zit nu op mij te wachten bij de speeltuin daar,** zegt hij, terwijl hij met zijn vinger naar de schommels wijst.
De ogen van de man worden groot van pure ongeloof. Hij kijkt langzaam, bijna alsof het niet echt is, richting de speeltoestellen…
Einde van het verhaal: Wat is er nou echt gebeurd?
Dus die man hij heet trouwens Jeroen krabbelt overeind, zijn benen trillen. En ja hoor, daar aan het bankje bij de zandbak zit een vrouw met een dunne jas aan. Zodra ze hen aan ziet komen, kijkt ze op van haar boek. Haar blik ontmoet die van Jeroen. Het boek glijdt uit haar handen en rolt zo het zand in.
**Marieke?…** fluistert Jeroen.
Ze vlucht niet. Ze slaat haar handen voor haar gezicht en barst gewoon in tranen uit. Later bleek dus dat Marieke zeven jaar geleden een heftig ongeluk had gehad, ergens in Maastricht. Ze was haar geheugen volledig kwijt, geen idee meer wie ze was of waar ze vandaan kwam. Ze was al zwanger maar daar wist ze toen zelf nog niks van. Dus leefde ze sindsdien met een nieuwe naam, hier in Amsterdam, als alleenstaande moeder, ervan overtuigd dat haar leven helemaal opnieuw was begonnen toen ze uit het ziekenhuis wakker werd.
Die portemonnee, die Jeroen per ongeluk verloor die dag, was een kostbaar aandenken aan zijn verloren vrouw. Maar ja, zoals alleen het lot dat kan, kwamen ze door toeval beiden in hetzelfde park, op hetzelfde moment, waardoor een klein portemonneetje een vader bij zijn zoon bracht en een man zijn liefde van ooit weer vond.
Oh ja, dat geld? Niemand dacht er meer aan. Zelfs geen euro, joh.
