Ze parkeerde de auto langs de vertrouwde straat en wierp nog een blik op haar horloge. “Te vroeg,” dacht ze. Maar dat was nooit een probleem; Radbouds moeder genoot er altijd van om haar te zien verschijnen.
Met een doos appeltaart onder haar arm streek Lotte vluchtig haar haar glad in de spiegel. De geur van seringen hing in de lucht, en voor een moment dacht ze terug aan de wandelingen die ze hier maakte met Radboud in hun verlovingstijd.
Bij de voordeur haalde ze de sleutel tevoorschijn — Gerda had erop aangedrongen dat ze er een kreeg. Voorzichtig draaide ze hem om, in de hoop haar schoonmoeder niet te storen als die misschien lag te rusten.
Binnen was het stil, tot er gedempte stemmen vanuit de keuken haar bereikten. Ze wilde net een vrolijk “hallo” roepen, maar de woorden die volgden lieten haar verstijven.
“Hoe lang kunnen we dit nog verborgen houden voor Lotte?” vroeg Gerda, haar stem doordrenkt van zorg. “Radboud, dit is niet eerlijk tegenover haar.”
“Ik weet precies wat ik doe, mam,” antwoordde Radboud, die zogenaamd naar een belangrijke vergadering was.
“Echt? Ik denk dat je een vreselijke fout maakt. Ik zag de papieren op tafel. Je gaat het familiebedrijf verkopen en naar Amerika vertrekken? Voor die… Jessica, van dat investeringsfonds? Ze belooft je luchtkastelen in Californië, maar wat dan met Lotte? Ze weet niet eens dat je al bezig bent met de scheiding!”
De doos glipte uit Lottes handen en viel met een plof op de grond. Het gesprek verstomde onmiddellijk.
Even later verscheen Radboud in de gang. Zijn gezicht verbleekte toen hij haar zag.
“Lotte… jij bent vroeg.”
“Vroeg genoeg,” fluisterde ze met trillende stem. “Op tijd om de waarheid te horen.”
Gerda kwam achter hem staan, tranen in haar ogen. “Lieve kind—”
Maar Lotte draaide zich al om, liep de deur uit en hoorde nog net Gerda’s zachte stem:
“Zie je wel, Radboud? De waarheid vindt altijd zijn weg naar buiten.”
In de auto, met bevende handen maar heldere gedachten, pakte Lotte haar telefoon. Ze belde haar advocaat. Als Radboud bezig was met papieren, zou zij dat ook doen. Het familiebedrijf was net zo goed van haar.
De juweliersketen Gouden Bloemen, ooit begonnen als klein atelier van Radbouds vader, was onder Lottes ideeën uitgegroeid tot vijftien succesvolle winkels verspreid door heel Nederland. Haar marketingstrategie en online uitbreidingen hadden de omzet verdubbeld in drie jaar. En nu wilde Radboud dit zomaar uit handen geven?
“Over een uur zie ik je,” zei ze tegen haar advocaat. “Ik heb belangrijke informatie over de verkoop van Gouden Bloemen.”
Ze glimlachte kort. Misschien was ze niet alleen te vroeg gekomen, maar precies op tijd.
De maanden daarna veranderden in een juridische strijd. In de rechtbank bleek dat Radboud al een half jaar eerder in Milaan Jessica Brown had ontmoet, die hem overhaalde om alles te verkopen. Voor hem lag er een baan in Silicon Valley te wachten — en een romance met Jessica, inclusief een huis bij San Francisco.
Maar Lotte had zich voorbereid. Ze legde documenten en cijfers op tafel die bewezen dat de groei van Gouden Bloemen aan haar strategie te danken was. Tijdens de derde zitting zag ze de rapporten die haar gelijk ondersteunden.
Ze keek naar buiten, waar seringen bloeiden in de zon. Toen wist ze: echte waarde lag niet in goud of diamanten, maar in het besef dat je nooit je eigen kracht mag laten onderschatten.
