Ik werd geboren in een klein dorpje in Noord-Holland. Nu ben ik tweeëntwintig jaar oud. Mijn ouders zijn kort geleden overleden, wat het voor mij makkelijker maakte om mijn geboorteplaats zonder spijt te verlaten. De begrafenissen van mijn vader en moeder waren heel bescheiden, omdat bijna niemand van de familie aanwezig was, hoewel mijn ouders veel broers en zussen hadden.
Toen de begrafenis voorbij was, hadden alle familieleden ineens dringende zaken te regelen. Nou ja, laat ze maar. Na de begrafenis besloot ik dat het beter was om te vertrekken, omdat de herinneringen te pijnlijk voor me waren.
In mijn geboortedorp ging het nooit echt goed met me. Al op de middelbare school werd ik vaak gepest door mijn klasgenoten. Na mijn studie en mijn eerste baan was ik altijd het ‘zondebokje’ voor mijn leidinggevenden. Na lang nadenken besloot ik mijn geluk elders te zoeken. Ik verkocht het ouderlijk huis en vertrok naar de kust, waar ik een klein stukje grond kocht en een huis van 150 vierkante meter bouwde.
Toen de bouw klaar was, maakte ik foto’s van mijn huis en plaatste ze op verschillende sociale media. Tijdens de bouw belde ik veel familieleden voor advies, maar ze beweerden dat ze nergens verstand van hadden. Niemand van hen hielp me, zelfs niet met een goed advies.
Maar toen de zomer kwam, begonnen alle familieleden me ineens te bellen. Ze zeiden dat ze besloten hadden om hun zomer aan zee door te brengen en vroegen of ze in mijn huis mochten verblijven. Misschien had ik ja kunnen zeggen, maar waarom zou ik?
Toen ik mijn ouders begroef, had niemand tijd om te komen, en niemand hielp me financieel. Ze zeiden destijds dat ze nauwelijks rond konden komen. En nu wilden ze op vakantie naar mij toe, wat, laten we eerlijk zijn, niet bepaald goedkoop is.
Deze zomer ontdekte ik ineens dat ik een grote familie heb. Plotseling hielden ze allemaal van me en hadden ze me enorm gemist. Zelfs oude klasgenoten begonnen me berichten te sturen, me te prijzen en te vleien. Sommigen vroegen zelfs of ze langs mochten komen.
Ik had genoeg van hun hypocrisie. Ik plaatste op sociale media dat het huis op de foto’s slechts een droom was. Daarna plaatste ik een foto van een oude bouwval en vertelde iedereen dat ik al het geld van mijn ouderlijk huis had verloren en daarom alleen die bouwval kon kopen. Ik schreef erbij dat ik niet kon wachten op hun bezoek en misschien zelfs wat hulp bij het opknappen van het huis.
Na die post verdwenen mijn familieleden en ‘vrienden’ weer. Ze hadden ineens weer dringende zaken te regelen en bleken allemaal straatarm te zijn.
Nu vraag ik me af: waarom zijn mensen zo hypocriet, en waarom is de wereld zo wreed? Terwijl ik in de zon lig op het strand, denk ik erover om opnieuw foto’s van mijn echte huis te plaatsen. Maar dan besluit ik het niet te doen. Misschien volgend jaar, om te zien wat mijn familie dan weer te zeggen heeft.
